Column Samantha Paesch01-10-10

Geplaatst op 01/10/2010

Ik zie mezelf nog daar zitten, tussen de rennende en schreeuwende kinderen. Het is lang geleden, zeker 10 jaar. Ik ging voor drie jaar lang, elke zondag naar school: IMC Weekendschool. Mijn lieve moeder, had met dikke roze letters: IMC in het AMC, op mijn witte map geplakt. 'Alsjeblieft Samantha', had ze me met een glinstering in haar ogen gezegd. De map heb ik nog, maar IMC Weekendschool heb ik al lang achter me gelaten.

Op IMC Weekendschool kwamen we in aanraking met bijzondere beroepen. De lessen waren zo opgezet, dat we als leerlingen zelf aan de slag gingen. Een rechtszaak nadoen of een reportage maken, het ging verder dan winkeltje spelen. Ik herinner me inhoudelijk niet veel van de lessen, mijn geheugen gaat niet zo ver. Dit zal ook met mijn concentratievermogen te maken hebben, dat zich tot op de dag van vandaag beperkt tot een half uur. Des te meer vind ik het daarom een wondertje dat ik de IMC Weekendschool geheel doorlopen heb. Een klasgenootje van toentertijd inspireerde mij: als je aan iets begint, maak je het ook af!

En zo is een groepje oud- leerlingen van IMC Weekendschool, bijna 365 dagen geleden, begonnen aan iets. Ik werd uitgenodigd om bij dit groepje oud- leerlingen, genaamd alumniraad, aan te schuiven. Ik vond het woord alumniraad nogal sjiek klinken, en wist niet of ik me wel zou thuis voelen in dit gezelschap. Maar het bleek reuze mee te vallen, ik werd vriendelijk ontvangen te midden van een groepje multiculturele jong volwassenen. De vergadering ging er heel officieel aan toe, en terwijl mijn gedachten af dwaalden, ving ik woorden op als: locatie, dj, eten, sponsoring en oud- leerlingen. En na enige uitleg werd mij duidelijk, dat deze woorden samen de Terugkomdag 2010 vormen.

Het was maart, er moest nog heel veel geregeld worden, vrijwel alles! Maar de jongvolwassenen hadden goede moed, eerst moest er een datum worden vastgesteld. De datum voor deze speciale terugkomdag werd wel heel bijzonder: de tiende dag, van de tiende maand, van het tiende jaar. Voor degene wiens geheugen langzaam aan het slijten is, een handig ezelsbruggetje.

En nu, zes maanden later komt de terugkomdag steeds dichterbij. Er is inmiddels een locatie, programma en zelfs de uitnodigingen zijn de deur uit. En stiekem denk ik, dat deze terugkomdag een succes gaat worden! Er wordt met zoveel positieve energie en liefde gewerkt aan deze dag door het groepje multiculturele jongvolwassenen, dat ik hieraan niet kan twijfelen!