Een journalist aan de deur - Walter Wijnhoven

Geplaatst op 31/08/2011

‘Magazines maken was een van mijn leukste vakken op de Weekendschool’. Dat vertelt Shaneequa Vrede elders op deze website. Veel alumni zijn enthousiast over vakken als journalistiek en tijdschriften. Ik snap dat heel goed. Als journalist en redacteur heb ik zelf met veel plezier meegewerkt aan uiteenlopende magazines. Zo weet ik uit ervaring hoe leuk dat is! Maar uit het volgende praktijkvoorbeeld blijkt, dat je ook weleens voor verrassingen komt te staan… 


Voor een landelijk lifestyle blad werd ik eens op pad gestuurd naar het ‘hoge Noorden’. Friesland dus. Een beetje ver met de auto, dus koos ik voor het openbaar vervoer. Na een lange reis met twee metro’s en twee treinen arriveerde ik in Heerenveen. Daarna volgde nog een busrit van drie kwartier. Precies vier-en-een-half uur na vertrek van huis stapte ik uit de bus. Middenin de uitgestrekte Friese weilanden, ergens tussen Jubbega en Donkerbroek. Langzaam drongen er geluiden tot me door. Blatende schapen, loeiende koeien, kwakende kikkers. Maar geen woning te bekennen. Was ik bij de verkeerde halte uitgestapt?

Als geroepen passeerde op de vrijwel verlaten provincieweg een bestelbusje. Ik stak mijn hand op en de wagen stopte. Ik noemde het adres, en de chauffeur wees in de verte. ‘Daar achter is ergens een paadje’, en weg stoof hij. Inderdaad ontdekte ik een voetpad, verscholen tussen het hoge gras. Na enkele minuten lopen stond ik voor een hek, dat knarsend openging. Eindelijk stond ik voor de deur. De eerste die reageerde op mijn aanbellen, was een fel blaffende hond. Even later ging de deur op een kiertje en zag ik een oog, de rest bleef verscholen. ‘O ja, de journalist’, bromde een mannenstem. ‘Sorry, geen interesse meer!’ en de deur knalde dicht. ‘Bèèèh’, klonk een onzichtbaar schaap, alsof ik werd uitgelachen. Daar stond ik dan!

Plots ging de deur weer open. ‘Het was een grap, kom maar binnen’, klonk het droogjes. Ineens begreep ik het. De man die ik kwam interviewen was cabaretier. Een grappenmaker, een Friese lolbroek. Met een zucht van verlichting volgde ik hem naar binnen. De hond werd tot kalmte gemaand en ik kreeg een zitplaats, koffie en zelfs een boterham met kaas. Welkom in Fryslân!

Het is een leuk interview geworden. Je kunt het lezen via http://bit.ly/ouLfUi. En de cabaretier? Die treedt nog steeds op. Neem gerust een kijkje op zijn website www.mennonicolai.nl. Het voordeel van een site is, dat niemand de deur dicht kan gooien…